Noush's Weblog

noushnoush — Tue, 27 May 2008 04:41:26 +0000

noushnoush — Fri, 23 May 2008 05:15:32 +0000

خودم کردم که لعنت بر خودم باد

noushnoush — Thu, 15 May 2008 01:39:51 +0000

من از همون اولین سالی (2002) که وارد این دنیای مجازستان شدم عاشقش شدم … دوستایی اینجا پیدا کردم که با هیچ کدوم از آدمهایی که تو زندگیِ واقعی ام! دارم عوضشون نمی کنم … ولی یه آدمهایی رو واقعاً پشیمون شدم از اینکه تو دنیای غیر مجازی ام راشون دادم … عاشق وبلاگشون بودمااا … یعنی اگه یه روز وبلاگشونُ نمی خوندم روزم شب نمی شد … یعنی حرفهایی که تو وبلاگشون بود روی من و شخصیت ام کاملاً اثر میذاشت … می پرستیدمشون … بعد پیش خودم خیالبافی می کردم که یعنی میشه این صفحهِ آدم رویاهای من میشد؟! بعد که بالاخره وارد زندگیم میشدن پشیمون می شدم … چون اصلاً اون تصویری که تو ذهنم بود نابود میشد … دیگه بعد از اون حتی وبلاگشون هم منو ارضاع نکرد …

noushnoush — Wed, 14 May 2008 03:11:23 +0000

اگه دارم قاه قاه می خندم به خاطر این نیست که از هفت دولت آزادم … فقط می خوام دلمُ گول بزنم که فکر کنه از هفت دولت آزادیم …

noushnoush — Sun, 04 May 2008 23:12:58 +0000

من یه تیکه ای از وجودمُ تو ایران جا گذاشتم … اصلاً فکر کنم همون شبی که برای اولین بار از اونجا اومدم بیرون اون تیکه رو از وجودم پاره کردم و اونجا جاش گذاشتم از ترس اینکه یه وقت نتونم به اینجا عادت کنم … به اینجا عادت کردم … خیلی چیزها هم برام لذت بخش هستن ولی اون یه تیکهء وجودم هنوز اونجاست … چسبیده و نمیشه جداش کرد …

اصلاً من به این نتیجه رسیدم که احتمالاً مشکل از خودمٍ … فکر کنم از تعهد می ترسم …

noushnoush — Sat, 03 May 2008 19:47:55 +0000

مدیست به این فکر می کنم که آیا همانطور که زیبایی یا حتی نا متناسب بودن ظاهر همدمت بعد از مدتی دیگر برایت هیجان و آشفتگی ندارد برخوردهای چندش آور و آزار دهنده اش هم کمرنگ می شود ؟! عادت می کنیم یا دیگر بی اهمیت می شود ؟! یا که خواسته هایمان را زیر پا می گذاریم ؟! رسم زندگیست یا یک اشتباه ؟!

آغاز نامه !

noushnoush — Sat, 03 May 2008 19:30:49 +0000

هیچ وقت فکر نمی کردم که محیط تا این حد روی آدم اثر بذاره … همیشه از روی دلتنگی می نوشتم … می نوشتم و اشک می ریختم … انگار که این صفحه آدم رویاهام بود و من باهاش حرف می زدم و وقتی برمی گشتم و حرفهای خودم رو می خوندم آروم می شدم … ولی من اینو از خودم گرفتم … گرفتم که طرز زندگیمُ عوض کنم … شاید برای اینکه دیگه حریم خودمُ از دست داده بودم … دیگه راحت نبودم حتی با خودم … بعد از سه سال زندگیِ بدون دغدغه یه اتفاق سرنوشت ساز تو زندگیم افتاد که باعث شد به خودم بیام … باعث شد بفهمم که چقدر آرمانهام رو زیر پا گذاشتم و حتی نوشتن هم از یادم رفته بود … ولی برگشتم که باز خودم باشم … که هر وقت کسی حرف آزار دهنده ای زد بعد از لبخندی که تحویلش میدم بیام اینجا و بنویسم …

و به خودم شدیداً افتخار می کنم که همهء حروف فارسی روی کیبورد بعد از این همه سال هنوز تو ذهنم هست …

فعلاً همین …

noushnoush — Fri, 02 May 2008 03:46:09 +0000

I still cant type Farsi so i’ll start writing when i get that fixed