هیچ وقت فکر نمی کردم که محیط تا این حد روی آدم اثر بذاره … همیشه از روی دلتنگی می نوشتم … می نوشتم و اشک می ریختم … انگار که این صفحه آدم رویاهام بود و من باهاش حرف می زدم و وقتی برمی گشتم و حرفهای خودم رو می خوندم آروم می شدم … ولی من اینو از خودم گرفتم … گرفتم که طرز زندگیمُ عوض کنم … شاید برای اینکه دیگه حریم خودمُ از دست داده بودم … دیگه راحت نبودم حتی با خودم … بعد از سه سال زندگیِ بدون دغدغه یه اتفاق سرنوشت ساز تو زندگیم افتاد که باعث شد به خودم بیام … باعث شد بفهمم که چقدر آرمانهام رو زیر پا گذاشتم و حتی نوشتن هم از یادم رفته بود … ولی برگشتم که باز خودم باشم … که هر وقت کسی حرف آزار دهنده ای زد بعد از لبخندی که تحویلش میدم بیام اینجا و بنویسم …
و به خودم شدیداً افتخار می کنم که همهء حروف فارسی روی کیبورد بعد از این همه سال هنوز تو ذهنم هست …
فعلاً همین …
